سقوط با سرعت نور

مرجع خبری پرسپولیس : شماره ۱۰ را هم که از او بگیرند دیگر چیزی ندارد بنده خدا !

همان دوآتشه‌های عاشق نیکبخت، یک شعار بامزه برای شماره ۱۰ ساخته‌اند که در روزهای اوج نیکی آن را با طنین بلند و ریتمی دلنشین در ورزشگاه سر می‌دهند: «تو تک‌ستاره فوتبال مایی آهای علی نیکبخت… تو خورشیدی ولی غروب نداری آهای علی نیکبخت». اما وقت غروب رسیده، سقوط فوتبالی رنگ و بوی شعارهای ریتمیک و خاطره‌انگیز را هم تغییر می‌دهد. دیگر نوایی در حمایت از واحدی به گوش نمی‌رسد

روی سکوهای جایگاه ۳۶ یک نفر نیست که خاطرش را نخواهد، آنقدر دوستش دارند که هر روز در مدح و ثنایش یک شعار جدید می‌سازند. یک پارچه قرمزرنگ ۳۰،۲۰ متری که اصلا شبیه پیراهن پرسپولیس نیست هم همیشه وسط جایگاه پهن است که در میانه آن یک شماره ۱۰ کوچک خودنمایی می‌کند. آنها، همان دوآتشه‌های عاشق پرسپولیس هستند، از تابستان ۸۵ که در ورزشگاه کارگران او را قلم‌دوش کردند و حضورش در جمع قرمزها را جشن گرفتند تا امروز که نیکی محبوبشان از مقام ستارگی خلع درجه شده و در حد یک بازیکن زیر متوسط فوتبال بازی می‌کند، شماره ۱۰ را دوست دارند. آنها فوتبالیست محبوبشان را تا حدودی حتی می‌پرستند و با بد بودنش هم کنار آمده‌اند!

وقتی می‌بینند ستاره محبوبشان از وجوه ستارگی فقط متفاوت بودن در نوع و انتخاب لباس، پیرایش مو و کمی رفتار غیرفوتبالی را هنوز در خود دارد باز هم به عنوان ستاره قبولش می‌کنند و به جایگاه کناردستی که می‌خواهند هرچه زودتر او از بازی بیرون بیاید تشر می‌زنند که «نگو آقا، نگو، این همون علی نیکبخته، فقط یه خورده روحیه نداره والا دوباره می‌شه همون ستاره گلزن اول فصل». این باور قلبی خیلی از آنهایی است که در جایگاه ۳۶ اول هر بازی نیکبخت را تا حد یک اسطوره بالا می‌برند اما از دقیقه یک تا ۹۰ ستاره محبوبشان را آنقدر ذلیل و بی‌دست و پا می‌بینند که چاره‌ای جز سکوت ندارند. این سکوت البته برای پی بردن به اینکه نیکبخت‌واحدی بدترین روزهای فوتبالش در پرسپولیس را می‌گذراند کافی به نظر می‌رسد.

 هرچه که هست اعتراضی است به این بد بودن، بد بودنی که هفته‌هاست کش می‌آید و انگار قرار نیست آقای ستاره کمی به خودش بیاید. نمایش‌های دردناک واحدی هفته‌هاست که تداوم دارد و هر روز چهره ضعیف‌تری از او می‌بینیم، تا جایی که فکر می‌کنیم اگر حتی شماره ۱۰ را از او بگیرند و حتی از لیست ۱۸نفره هم کنارش بگذارند، کک آن دوآتشه‌های متعصب و سینه‌چاک نیکبخت هم نمی‌گزد. مروری دوباره بر سیر نزولی او تا جایی که شماره ۱۰ را به ضعیف‌ترین بازیکن پرسپولیس تبدیل کرده است و تماشای بازیگوشی و حرکات کودکانه‌اش در حین تمرین یک نکته کلیدی را در توجیه این سقوط وحشتناک روشن می‌کند: «افت واحدی هیچ ربطی به کنار گذاشتن او از تیم ملی و مسائل روحی – روانی ندارد.» از روز بازی با پیکان که او در قزوین دو پنالتی را هدر داد تا روز شنبه که او مقابل پیام بدترین بازیکن تیم بد پرسپولیس بود، هفته‌هاست که می‌گذرد و هیچ تغییری در نوع نمایش‌های نیکبخت مشاهده نمی‌شود. عجیب است که او با این مدل بازی کردنش هر روز به کادرفنی تیم ملی یک نکته را گوشزد می‌کند. اینکه چقدر خوب شد تیم ملی نیکبخت را حداقل برای دو سال کنار گذاشت!