پرسپولیس با یار دوازدهم نفس کشید

مرجع خبری پرسپولیس : تیمى که در تمام طول تاریخ چند دهه خود با ستاره هایش نفس کشیده بود، جمعه شب با هوادارانش نفس کشید. با هوادارانى که بودند حتى در وقتى که تیم ستاره اى نداشت.

باید بازى خواب آور پرسپولیس و صبا را از نو دید. باید دوباره عذاب تحمل افتضاصى که یکصد و بیست دقیقه به طول انجامید را به جان خرید تا شاید بتوان در خلال این شکنجه سنگین ، براى دقایقى ، براى ثانیه هایى، براى برش هایى از زمان ، به «سکوها» سلامى دوباره داد. به سکوهایى که در طول بازى پرشورتر و جاندارتر از تیم على دایى به نبرد با حریف پرداختند.

در روزى که پرسپولیس یکى از ضعیفترین بازى هاى تاریخ خود را به نمایش گذاشت، در روزى که شاگردان على دایى توان بردن حریف ده نفره را هم نداشتند، سکوها به پرسپولیس وفادار ماندند.

سکوها در طول بازى ، زیر باد و باران به تیم خود وفادار ماندند و تا آنجا که توانستند انرژى دادند به بى انرژى ترین تیمى که دیده بودیم.جمعه شب ورزشگاه آزادى شاهد یکى از تاریخى ترین لحظات خود بود. شاهد یکى از زیباترین و مردمى ترین جشن هایى که در طول تاریخ حیات این ورزشگاه به چشم دیده شده.

بیش از هشتاد هزار نفر تماشاگر خیس از باران و گریه با شوقى وصف ناشدنى و با شعفى پایان ناپذیر به منزل بازگشتند و در طول راه شادى و شور خود را به سطح شهر تزریق کردند.

جمعه شب، تهران خسته و کم رمق ، تماشاگران شاد پرسپولیس را همچون خونى تازه در رگ هاى خود پذیرا شد. این اگر اسمش جادوى فوتبال نیست پس چیست؟

فوتبال را بازى ستاره ها خوانده اند که عزیز دردانه هاى این رشته پر طرفدار به حساب مى آیند. جمعه شب اما پرسپولیس بدون ستاره که غیر از کریم باقرى از نفس افتاده، بازیکن اسم و رسم دار دیگرى در ترکیب نداشت، جور دیگرى پیش رفت.

اگر فوتبال را پاى ستاره هایش مى نویسند و اگر نتایج فوتبال را تقدیم مى کنند به هواداران ، جمعه شب این هواداران پرسپولیس بودند که بازى را به سود تیم خود به پایان رساندند.

جمعه شب هواداران پرسپولیس نه به وزش باد باجى دادند و نه با باران سیل آسا قدمى به عقب نهادند. پرسپولیس جمعه شب چیزى فراتر از یک تیم خسته و کم رمق و تاثیرگذار، با ستاره هایى بى تاثیر و کاپیتان تنها و بدون یاور نشان داد.

پرسپولیس جمعه شب، با هواداران پایان ناپذیرش توانست به فینال جام حذفى برسد. آنچه پس از پنالتى آخر به رگ هاى شهر خسته تهران جارى شد شادى و شوق شهروندانى بود که پیروزى تیم محبوب خود را جشن مى گرفتند. لطفاً یکى براى من توضیح دهد که آیا هدف نهایى فوتبال ، هدف نهایى باشگاهدارى، هدف اصلى دولت از هزینه کردن در ورزش، هدف میلیون ها طرفدار فوتبال از توجه به این رشته ، چیزى غیر از همین « ترویج نشاط و شادى و ایجاد احساسى خوب و برخاسته از صمیم قلب در جامعه است؟»

جمعه شب پرسپولیس حتى در غیاب ستاره هایى که نبودند و در غیاب تیمى که عملاً وجود نداشت و جایش را یازده بازیکن تکرو پر کرده بودند و در غیاب هر آنچه بتوان اسمش را برنامه یا تاکتیک یا استراتژى دانست، زنده ماند و نفس کشید. تیمى که در تمام طول تاریخ چند دهه خود با ستاره هایش نفس کشیده بود، جمعه شب با هوادارانش نفس کشید. با هوادارانى که بودند حتى در وقتى که تیم ستاره اى نداشت.