بازگشت به هفته قبل با ۴ سکانس
علیرضا حقیقی همین هفته قبل گفته بود اگر وضعیت به همین منوال باشد و همچنان روی نیمکت باشد نیم فصل از پرسپولیس میرود اما وقتی مقابل پیکان نوبت به او رسید ثابت شد حقیقی جوان در راه اثبات شایستگیهایش ناموفق بوده است. در دیداری که پیکان یک موقعیت حساس روی دروازه پرسپولیس داشت، سرخها ۲- یک باختند تا ضعف گلر این تیم به چشم بیاید. حقیقی در صحنه گل دوم پیکان با جایگیری اشتباه خود یک گل عجیب خورد تا جبران کار برای تیمش دشوار شود. هرچند که در این گل هافبکهای تدافعی و مدافعان پرسپولیس هم تاحدودی مقصر بودند و حقیقی در یک نوبت اجازه خلق نتیجه صفر-۳ را نداد اما همان گل ۳۵ متری باعث شد تا کادر فنی به این نتیجه برسد که علیرضا حقیقی هم نمیتواند گلر فوقالعاده مطمئنی در دربی پایتخت باشد
بعد از دو نمایش منفعل، علیرضا محمد در مقابل پیکان دوباره همان بازیکن تاثیرگذار جناح راست شد و تا لحظهای که در میدان بود بارها جناح چپ خط دفاع حریف را آزار داد. هرچند که هنوز محمد به یک زوج مکمل و یک پاسور خوب نیاز دارد تا حرکات او را بشناسد و به موقع صاحب توپش کند اما چنانچه فضا برای حرکت او مهیا شود نیز پرسپولیس در دربی میتواند روی حرکات تهاجمی او حساب ویژهای باز کند. محمد تکنیک قابل قبولی دارد و برعکس بسیاری از مدافعان کناری فوتبال ایران قابلیت عبور از مدافع حریف و حتی گلزنی را داراست. مقابل پیکان چیدمان خط هافبک پرسپولیس باعث شد فضای مقابل محمد خالی باشد تا او چندین بار با حرکات طولی زمینهساز حرکات ترکیبی و ایجاد موقعیت روی دروازه پیکان شود. با اینحال تعویض او در دقیقه ۶۶ و زمانی که پرسپولیس به تدوام حملات از جناحین نیاز داشت عجیب و غیرمنطقی به نظر میرسید
عباس انصاریفرد با قاطعیت میگفت عادل کلاه کج چیزی از پژمان نوری کم ندارد و پرسپولیس مشکلی در هافبک دفاعی احساس نخواهد کرد اما بعد از گذشت چهار هفته مشخص شد تفاوت کارایی پژمان و عادل در این پست حساس آنقدر هست که بتوان انگشت روی آن گذاشت. البته نکته اساسی اینجاست که نوع فوتبال این دو بازیکن به کلی با هم فرق میکند؛ کلاه کج بیشتر یک پاسور و بازیساز است که نمیتواند مثل نوری با هافبکهای حریف دعوا کند و فضای بازیسازی حریف را محدود کند اما پرسپولیس در کنار این بازیکن به فوتبالیستی با قابلیتهای پژمان نوری نیاز دارد. الان پرسپولیس دو هافبک دفاعی به نام کلاه کج و تیاگو در ترکیب دارد که شبیه به هم بازی میکنند و مشکل دفاع این تیم را حل نخواهند کرد. عادل مقابل پیکان مثل دو بازی قبلی نمایش ضعیفی ارائه کرد و آنقدر به خط دفاع چسبید تا دوباره فضای ویژهای در اختیار هافبکهای حریف قرار دهد. به نظر میرسد کرانچار برای حل این مشکل چارهای جز اعتماد دوباره به کلاه کج البته با شرح وظایف متفاوت در دربی ندارد.
مثلثی با پشتوانه طلایی و کارایی پایین
حسین بادامکی، مجتبی زارعی، محمد منصوری، مهدی شیری، میثم بائو، کریم باقری، محمد پروین و هوار ملامحمد بازیکنانی هستند که اگر کرانچار در پست هافبک دفاعی از ایشان بهره نگیرد همگی در خط سوم سیستم ۱-۳-۲-۴ و مثلث سه نفره تهاجمی جای میگیرند. به طور قطع تعدد بازیکنان شاخص برای پر کردن سه جای خالی در ترکیب کار کرانچار را سخت میکند اما عجیب است که پرسپولیس در طراحی حرکات ترکیبی این خط و برای به گل رسیدن تقریبا از هیچ کدام از این بازیکنان- به استثنای کریم باقری- بهرهای نبرده است. اگر منصوری مصدوم و هوار ملامحمد را از این دایره خارج کنیم و وسلی و نوروزی را به این جمع بیفزاییم چیدمان این خط به لحاظ تعدد بازیکن باز هم همان قدر دشوار مینماید که قبلا بود اما عجیب است که با این همه بازیکن با کیفیتهای متنوع باز هم پرسپولیس در راه رسیدن به دروازه حریف مشکل دارد. سوال اساسی اینجاست که در غیاب باقری و در دربی کدام یک از مثلثهای زیر در این خط جواب خواهد داد: الف) هوار- شیری- بائو، ب) پروین- بائو- وسلی، ج) نوروزی- شیری- بائو، د) نوروزی- شیری- زارعی.
وسلی بهتر است یا آرفی؟
وسلی برزیلیا میگفت خودش دوست دارد در پست مهاجم نوک بازی کند. قبل از بازی پیکان هم تصور میشد اینگونه باشد اما باز هم اشپیتیم در این پست بازی کرد که در استپ توپ مشکل داشت. کرانچار مقابل پیکان خیلی دیر به وسلی اعتماد کرد و دوباره از او در جناح چپ خط سه نفره استفاده کرد. مهاجم کوتاه قامت برزیلی ۲۰ ثانیه پس از ورودش به بازی توپ را به تیر دروازه حریف کوبید و در مجموع مثبتتر و خطرناکتر از آرفی بازی کرد. آیا اگر قرار باشد خلیلی مهاجم نوک قرمزها در دربی نباشد، اعتماد به وسلی اقدام سنجیدهای نخواهد بود؟