نگاهی به پرسپولیس مدل ۸۸

مرجع خبری پرسپولیس : باید دید پرسپولیس مدل ۸۸ که بر مبنای حاشیه زدایی کل گرفته نتایجی ضعیف تر از پرسپولیس سال قبل خواهد گرفت و یا سیاست عباس انصاری فرد در فصل نقل و انتقالات درست بوده است .

پپ گواردیولا در بدو ورود به نیوکمپ، کار سختی پیش رو داشت؛ او می‌دانست که با تجربه اندکی که در زمینه مربیگری دارد، باید یک مشت ستاره گرانقیمت را رهبری کند و پیش از هر چیز آدم محکم و قاطعی باشد. گواردیولا که خودش سال‌ها با پیراهن بارسا بازی کرده بود و به فضای تیمی مثل بارسلونا اشراف کامل داشت، در اولین اقدام رونالدینیو را کنار گذاشت؛ بازیکنی که همزمان با قهرمانی بارسا در اروپا، توپ طلای جهان را برده بود و بهترین بازیکن دنیا شناخته می‌شد؛ گواردیولا خیلی آسان روی نام رونالدینیو خط کشید تا از شر حاشیه‌های این بازیکن برزیلی خلاص شود. نفر دومی که کنار گذاشته شد، دکو بود. دکو هم با همان سیاست حاشیه‌زدایی از بارسا بیرون رفت تا گواردیولا دغدغه‌ای بابت فتنه‌های سال گذشته نداشته باشد و آرامش را به نیوکمپ بازگرداند. در واقع دکو و رونالدینیو نه تنها خودشان بازیکنان حاشیه‌سازی بودند که سایر بازیکنان بارسلونا را هم تحریک می‌کردند. سرانجام نفر سومی که تا آستانه جدایی از نیوکمپ پیش رفت، ساموئل اتوئو بود که گواردیولا در بدو ورودش اعلام کرد که او را نمی‌خواهد و تا آخرین روزهای نقل و انتقالات هم روی حرفش ایستاد ولی زمانی که احساس کرد قاطعیت او به اتوئو ثابت شده و این مهاجم کامرونی در مقابلش تسلیم شده، او را در بارسا نگه داشت و البته فصلی خوب را در کنار هم داشتند. در واقع گواردیولا با سیاست حاشیه‌زدایی به بارسا آمد و سردمداران حاشیه‌سازی را کنار گذاشت و در نهایت با مجموعه‌ای یکدست و هماهنگ، به اهداف بزرگش رسید.

قهرمانی پرسپولیس در فصل ۸۷-۸۶ شاید چیزی شبیه معجزه بود؛ اگر گل دقیقه ۶+۹۰ سپهر حیدری در بازی پایانی این تیم مقابل سپاهان را کنار بگذاریم، این تیم قهرمانی را از دست می‌داد و بی‌تردید در جامعه فوتبال گفته می‌شد که پرسپولیس اسیر حاشیه‌های درونی شد و سرانجام زمین خورد. اختلافات نیکبخت و خلیلی هم در طول فصل تا آنجا پیش رفت که در حساس‌ترین روزهای لیگ، بخش اعظمی از نوشته‌های مطبوعات را به خود اختصاص می‌داد؛ درست مثل اختلاف قطبی و استیلی که هرگز برطرف نشد. داستان‌های شیث رضایی و اخراج او از سوی قطبی هم جزو مسائل دیگری بود که قطبی نتوانست تا پایان فصل با آن مدارا کند و چند هفته به پایان لیگ، شیث را اخراج کرد. شاید اگر مدیریت خاص حبیب کاشانی نبود، پرسپولیس خیلی زودتر از آنچه تصور می‌شد، در ورطه سقوط می‌غلتید. اختلاف داخلی در مجموعه پرسپولیس منحصر به همان سال نبود. آنها در فصل ۸۷-۸۶ هم با حاشیه‌های فراوانی روبرو شدند؛ در رأس این حواشی، به اختلاف کریمی و انصاری‌فرد باید اشاره کرد. مشکلات نیکبخت هم طبق معمول پرسپولیسی‌ها را آزار می‌داد؛ از همه بدتر، مفقود شدن ابراهیم توره درمیانه‌های فصل که با بهانه بیماری پدرش به سنگال رفت و بعد از مدت‌ها غیبت، با همسر جدیدش به ایران بازگشت. دردسرهای توره مختص پرسپولیس نبود؛ او حتی امروز هم که بازیکن سپاهان است، دردسرهای فراوانی ایجاد کرده و تا امروز که یک ماه و اندی از حضورش در سپاهان گذشته، در تمرین‌ها شرکت نکرده و مربیان این تیم از وضعیت او ابراز بی‌اطلاعی می‌کنند. بگذریم، به هرحال پرسپولیس برای آغاز فصل جدید، نیکبخت و ابراهیم توره را از دست داد و در نهایت علی کریمی را هم کنار گذاشت. اگرچه این اتفاق برای طرفداران تیم پرسپولیس خوشایند نیست اما در راستای سیاست حاشیه‌زدایی صورت گرفته و انصاری‌فرد آگاهانه ماجرای کریمی را تا آخرین ساعات نقل و انتقالات طول داده تا سرانجام از دست کریمی خلاص شود. انصاری‌فرد در این مدت به شدت تحت فشار رسانه‌ها بود و به همین دلیل به سادگی نمی‌توانست روی نام کریمی قلم قرمز بکشد و به واسطه کارنامه ناموفقی که از میانه فصل گذشته داشت، مجبور بود که در این خصوص کج‌دار و مریز رفتار کند اما سرانجام به خواسته‌اش رسید.اگرچه در این مدت انتقادات ریز و درشتی متوجه عباس انصاری‌فرد بوده و هست و همچنان نقاط تاریک فراوانی در کارنامه مدیریتی او وجود دارد اما به نظر می‌رسد مدیرعامل باشگاه پرسپولیس در اعمال سیاست حاشیه‌زدایی درست عمل کرده و باید در این خصوص مورد تقدیر قرار بگیرد؛ اگرچه ممکن است در آغاز لیگ نتایج پرسپولیس خوشایند تماشاگران نباشد و بی‌درنگ آنها ناکامی پرسپولیس را به جدایی کریمی و سایر بازیکنان جدا شده پرسپولیس نسبت دهند.وقتی سیاهه بلند بازیکنان جدا شده از پرسپولیس را نگاه می‌کنیم، تنها جدایی پژمان نوری مایه حسرت است که البته درخصوص او کمی هم تعلل شد اما ناگفته نماند که نوری از مدت‌ها قبل با محمد احمدزاده قول و قرارهای رفاقتی گذاشته بود.
به هرحال تیمی که امروز با نام پرسپولیس پیش روی همه ماست، با سیاست حاشیه‌زدایی شکل گرفته و باید صبر کرد و دید آیا تیمی که با چنین اسلوبی شکل گرفته، به نتایجی بدتر از سال قبل- که کریمی و نیکبخت و توره و زارع و … را در اختیار داشت- می‌رسد یا …