خاطرات بد از ۱ &#۸۲۱۱; ۳ &#۸۲۱۱; ۲ &#۸۲۱۱; ۴ ساخته کرانچار

مرجع خبری پرسپولیس : پرسپولیس اگر چه پس از تغییر مدیریت جان تازه ای گرفته، اما مشکلات فنی اش پا بر جاست. دروازه بان های متوسط، خط دفاعی که نمی تواند جور این دروازه بان ها را بکشد و هافبکهای دفاعی پرسپولیس که برای بازی در پست دفاعی خط میانی تخصصی ندارند. از پرسپولیس تیمی ساخته اند که در دفاع سهل انگار و آسان گیر به نظر می رسد.

پرسپولیس در روزی که بازگشت کاشانی را جشن می گیرد و ۴ بار دروازه مقاومت را می گشاید، غافلگیرانه ۲ بار دروازه اش گشوده می شود و چندین موقعیت گل دیگر را به حریف تقدیم می کند. عناصر دفاعی پرسپولیس، عناصر بی مایه و درجه چندمی نیستند، اما پرسپولیس از این عناصر تا امروز سازمان دفاعی قابل اطمینانی نساخته است. کرانچار اگر چه در سازماندهی دفاع، مربی متبحری است، اما در پرسپولیس این تبحر خود را نشان نداده و همواره با مشکلات دفاعی ساخته و آنها را برطرف نکرده است.

شیث رضایی، سپهر حیدری و نبی باقری ها برای تشکیل دفاع مهره های قابل اعتنایی هستند، علیرضا محمد در راست اگر با هافبکی که جلوتر از او بازی می کند، هماهنگ شود، مدافع راست محکم و فعالی خواهد بود، همان طور که او در راه آهن زوجی به نام تقوی داشت و همیشه موفق به نظر می رسید. در جناح چپ دفاع، پرسپولیس اگر خود را خوشبخت تصور نمی کند، با همان مشکلی مواجه است که سایر تیمها مواجه اند. کدام تیم مدافع چپ درجه اولی دارد که پرسپولیس داشته باشد. مجتبی شیری می تواند گلیم خود را در آن جناح از آب بکشد.

پرسپولیس البته درون دروازه اش، شماره یک واقعی ندارد. آخرین دروازه بانی که در پرسپولیس سالهای اخیر، دست کم گاهی درخشید، مهدی واعظی بود و پس از او، پرسپولیس هرگز دروازه بان مطمئنی نداشت و عابدزاده نیز هیچگاه چاره ای نیافت!

پرسپولیس در خط میانی نیز، دو هافبک دفاعی متخصص ندارد. آنها ۱ – ۳ – ۲ – ۴ بازی می کنند، در حالی که حتی یک مهره هم ندارند که بتواند نقش هافبک دفاعی را در استانداردهای بالا اجرا کند. عادل کلاه کج هافبک خلاق و طراحی است، اما یک هافبک دفاعی کامل نیست. یک بازیکن قدرتی باید در کنار او بازی کند تا در ۱ – ۳ – ۲ – ۴ تکمیل کننده حرکتهای کلاه کج باشد. اما کجاست این هافبک دفاعی دوم؟

کریم باقری دیگر حوصله بازی در پست هافبک دفاعی را ندارد. نمی دانیم مهدی شیری را براساس کدام منطق در این پست به میدان می فرستند و در میان هافبکهای پرسپولیس بازیکن دیگری نمی یابیم که بتواند هافبک دفاعی پرسپولیس باشد. همین کمبود نیروی انسانی در این پست باعث می شود سامان آقازمانی صاحب فرصت شود.

پرسپولیس توانمندی اجرای سیستم ۱ – ۳ – ۲ – ۴ را ندارد و چه عاقلانه تر است اگر ۲ – ۴ – ۴ بازی کند. در این صورت یک هافبک دفاعی خواهد داشت و البته با نزدیک شدن فاصله مدافعان کناری و هافبکهای کناری، بازی پرسپولیس از کناره ها نیز شکل می گیرد و مثلاً علیرضا محمد می تواند مهره مؤثرتری باشد. با ۱ – ۳ – ۲ – ۴ اما پرسپولیس از توان اجرایی خود می کاهد و مجبور می شود در یکی از دو پست دفاعی خط میانی بازیکنی در اندازه سامان آقازمانی را به میدان بفرستد یا مهدی شیری را در این پست غیرتخصصی به بازی بگیرد.

پرسپولیس با ۱ – ۳ – ۲ – ۴ به گل خوردن های پی در پی ادامه خواهد داد، اما کرانچار همچنان به ۱ – ۳ – ۲ – ۴ اصرار دارد.

کرانچار وقتی تازه به ایران آمده بود، خبرنگاری از او پرسید؛ آیا شما می خواهید ۱ – ۳ – ۲ – ۴ بازی کنید و کرانچار گفت؛ بله. خبرنگار گفت که فوتبالدوستان در ایران ۱ – ۳ – ۲ – ۴ را با برانکو به خاطر می آورند و از برانکو خاطره خوشی ندارند وسپس کرانچار گفت: من در کرواسی اول بار ۱ – ۳ – ۲ – ۴ را اجرا کردم و ۱ – ۳ – ۲ – ۴ ربطی به برانکو ندارد. خبرنگار خود را سخنگوی همه فوتبالدوستان ایران تصور می کرد و کرانچار نیز درباره خود فکر می کرد اولین مجری ۱ – ۳ – ۲ – ۴ در تاریخ است!

آن خبرنگار البته اشتباه می کرد. فوتبال ایران خاطرات خوبی با برانکو و سیستم ۱ – ۳ – ۲ – ۴ داشت، خاطرات خوبی از صعود بی دردسر به جام جهانی و… همان خاطراتی که اکنون پس از ۴ سال تکرار نشده است و به این آسانی تکرار نمی شود.

اما اکنون این کرانچار است که از ۱ – ۳ – ۲ – ۴ خاطرات بدی برای پرسپولیسی ها به جا می گذارد.