پرسپولیس، بیش از یک «لیدر» مى خواهد

پرسپولیس عناصر هجومى مؤثرى را در اختیار دارد، نه اینکه همه آنهابهترین باشند اما سرخپوشان در آرایش نفرات خود، بازیکنانى را در اختیار دارند که مى توانند پیوسته به سمت دروازه حریف در حال حرکت باشند. آرفى، خلیلى، بائو، نوروزى، زارعى، منصورى، بادامکى و نفراتى مثل برزیلیا و ملامحمد که هنوز شرایط بازى آنها فراهم نشده است. پرسپولیس مى تواند تیمى مثل استقلال سال گذشته باشد. مجموعه اى که مشکلات فنى آن به دلیل سرعت و کثرت در حمله دیده نمى شد و اگر هم دیده مى شد به سرعت از آن مى گذشتند. اکثر بازیکنان جدید پرسپولیس قابلیت حرکات سریع و سرعت دادن به بازى را دارند. کرانچار و عبدى هم روى استفاده از این ویژگى متمرکزشده اند. پرسپولیس اگر درگیر حواشى نشود و بتواند فضاى آرامى را در داخل تیم حاکم کند، این توان را دارد که اکثر حریفان خود را غافلگیر کند. تیمهاى ایرانى براى مبارزه با فاکتور سرعت در حمله حریفان خود ابزار محدودى را در اختیار دارند. این مسأله بیشتر به دلیل کندى حرکت در خطوط دفاعى و خط میانى است. همین حالا در پرسپولیس چنین مشکلى وجود دارد. دفاع سرخپوشان کاملاً آسیب پذیر نشان مى دهد. ایجاد هماهنگى بیشتر مى تواند بخشى از مشکلات را حل کند اما به اتفاق این نظر وجود دارد که در نهایت پاشنه آشیل سرخپوشان، ساختار دفاعى آنها خواهد بود. آنچه این ضعف را شدید مى کند، ضعف در پست هافبک دفاعى است. سرخپوشان در این بخش روى قابلیتهاى کلاه کج و فراگو حساب کرده اند که هنوز هیچ یک را در اختیار ندارند. کریم باقرى تنها بازیکنى است که

 پرسپولیس براى این پست به کار مى گیرد و او هم مهره اى نیست که بتوان روى توانایى بدنى او براى تمام ۹۰ دقیقه حساب کرد. ارزش بازیکنى مثل او در این است که مى تواند تیم را در داخل زمین رهبرى کند. او در حال حاضر تنها لیدر تیم خود است. بازیکنى مثل شیث رضایى سابقه و جسارت خوبى دارد اما هنوز به گونه اى عمل نکرده است که بتوان در داخل زمین روى او به عنوان لیدر حساب کرد. از ضعف هاى پرسپولیس در این فصل یکى هم این نکته به نظر مى رسد تیم هاى بزرگى مثل پرسپولیس به چند بازیکن در داخل زمین نیاز دارند که بتوانند همبازیان خود را رهبرى کنند. باید دید با این همه تغییرات در ترکیب بازیکنان، کدام نفرات چنین ظرفیتى را از خود نشان مى دهند